Sıkıntı! kafam sana girsin başka da bir şey demiyorum.

En sıkıntılı dönemlerimden birini yaşıyorum sanırım.
Ev, okul, sevgili, para durumlarının hepsinin boktan olduğu bir zamandayım.
Hayatımı oluşturan temel şeylerinde bu olduğunu düşündüğüm zaman sıçmışım ben demekten başka bir şey diyemiyorum.
Hepsini toparlamaya çalışırken, tek başıma, daha da dağılıyorum ama kendim dışında kimse farkında değil. 

Acımatasyona bağlamak istemiyorum hiç.
Hiç bir zaman kendine acıyan, kendine acıttıran biri olmadım, olmak niyetinde de değilim ama şikayet etmeden duramıyorum artık.
Etrafımdaki kimse ben bundan memnunum der halde değiller.
Herkes bir şeylerden, birilerinden bazen de kendilerinden şikayetçiler.


Niye bu kadar mutsuz olduk biz? 


Ve ben tahammülsüz olmaya başladım sanırım artık.
Sabredemiyorum bir şeyler için.
Bekleyemiyorum.
Beklemek öldürüyor beni yavaş yavaş.


Oturamıyorum bir yerde.
Evde, dışarıda, duramıyorum hiçbir yerde.


Kolayca bir şeylerden vazgeçebiliyorum artık.
Silip atıyorum hemen.
Canım istemiyor diyorum oh.
Sanki tüm dünya benim canımın derdindeymiş gibi.


Ne yapmam gerektiğini kestiremiyorum artık.


Ne yapmalıyım?
Nasıl durmalıyım?
Nasıl davranmalıyım?
Neye? kime? niye? neden? niçin?


Öeeef !